چرا در قضيّهء امراض جسمانى ، از روح و ولايت امامان بدون حاجب مدد نمىگيريم و نزد طبيب مىرويم ؟ و چرا در مسائل فرعيّهء شرعيّه از روح آنان مدد نمىگيريم و به فقيه مراجعه مىكنيم ؟ و چرا در مسائل تفسيريّه از روح أميرالمؤمنين استمداد نمىكنيم ؟ و چرا براى حلّ معضلات مسائل حِكميّه و فلسفيّه از جان ولايت نيرو نمىطلبيم ؟ و چرا در يكايك مسائل از حقيقت آنان و از روح ولايت كلّيّه مدد نمىجوئيم ؟ و تشكيل حوزه‌هاى علميّه و مدارس و مجامع تعليمى و تربيتى مىدهيم ؟ و به رفتن در بيغوله‌ها و در خلوت‌ها براى استمداد باطن از جان ولايت دربارهء حلّ اين مسائل پناه نمىبريم ؟ آيا آن مسائل أهمّيّتش زيادتر از مسألهء عرفان إلهى است كه حتماً بايد در پىجوئى آن كوشا باشيم ؟ و يا مسألهء عرفان كم أهمّيّت است و به مختصر توجّه به باطن حلّ مىگردد و لذا نيازمند به پىجوئىهاى دقيق و عميق نيستيم ؟ و شما براى ما بيان كنيد به كدام دليل و حجّت موضوع تزكيه و أخلاق و تربيت نفس كه از أهمّ مسائل است از سائر موضوعات جدا شد و حكم خاصّى پيدا نمود كه براى حصول آن ، نفسِ توجّه به باطن كفايت كرد ، و امّا در سائر موضوعات نياز به استاد و مربّى و رهبر و راهنماى خبير و بصير و زنده پيدا شد ؟ نه چنين نيست ! بلكه حقّ مسأله اينست كه ما بواسطهء عدم اعتناء به مسائل اخلاق و تطهير نفس و تزكيهء سِرّ ، براى آنكه يكباره شانه خالى كنيم ، همه را يكسره إنكار كرديم . و از نظر آنكه ظاهراً